Op 9 februari 2026 is Manuel Perianez overleden in Parijs. Manuel was de zoon van Manuel Perianez Martìn en Marina Ginestà. Beide ouders vochten in de jaren dertig voor het behoud van de Spaanse Republiek en moesten in 1939 Spanje ontvluchten. Marina stamde uit een familie die al eerder Spanje om politieke redenen ontvlucht was en groeide op in Frankrijk, in Toulouse. In 1931, bij het uitroepen van de Spaanse Republiek, keerde de familie terug naar Barcelona. Manuel werd in december 1940 geboren in de Dominicaanse republiek. Zijn ouders ontmoetten elkaar op de boot naar de Dominicaanse republiek. Dominicaans dictator Trujillo nam een grote groep Spaanse republikeinen op, met het idee daarmee zijn land “blanker” te kunnen maken. De Spaanse vluchtelingen zouden uiteindelijk een belangrijke rol spelen bij de val van zijn regime. Het gezin Perianez bleef er niet lang en verkaste zodra de mogelijkheid zich voordeed naar Venezuela. Daar scheidden zijn ouders en hertrouwde Marina met een Belgische diplomaat. Voor de jonge Manuel ving daarmee een geheel nieuw leven aan. In 1953 werd zijn stiefvader benoemd aan de Belgische ambassade in Den Haag. Manuel werd min of meer Nederlander, sprak de taal uitstekend en studeerde architectuur in Delft.
Het revolutionaire verleden van zijn ouders was hem lang vrijwel onbekend. Zijn moeder Marina kon in het diplomatieke milieu onmogelijk prat gaan op het feit dat ze tolk was geweest tussen de Russische journalist Koltsov (die bekend stond als een vertrouweling van Stalin) en de vermaarde Spaanse anarchist Durruti.
Ook vele jaren later, toen de vermaarde foto opdook waarop zij als 17-jarige staat afgebeeld op het dak van het hotel Colon in Barcelona met een geweer over haar schouder, bleef zij hardnekkig volhouden dat dat geweer haar door de fotograaf in handen was geduwd: zij had nooit een schot gelost. Manuel begon daar later in zijn leven vraagtekens bij te zetten en toonde aan dat Marina heel wat meer had gedaan dan zich alleen laten fotograferen.
Manuel ontpopte zich in zijn Nederlandse studiejaren aanvankelijk als trotskist, tot grote schik van zijn moeder. Hij was bevriend met bekende Nederlandse trotskisten als Fritjof Tichelman, Sal Santen, Igor Cornelissen en Maurice Ferares.
De zelfmoord van zijn vriendin in 1967 was voor hem een breekpunt in zijn leven. Hij woonde een tijdje in Italië, vestigde zich uiteindelijk in Parijs en werkte als socioloog en psychotherapeut. Het verleden van zijn revolutionaire ouders begon hem in de laatste jaren van zijn leven steeds meer bezig te houden. Hij zorgde er voor dat de grotendeels autobiografische boeken die zijn moeder in de jaren ’70 had geschreven werden heruitgegeven. Hij nam contact op met het fotobureau dat de inmiddels iconische foto van zijn moeder verspreidde en werkte mee aan publicaties over haar. In 2016 sierde deze foto de straten van Barcelona bij de herdenking van tachtig jaar Spaanse Burgeroorlog. Tot grote tevredenheid van Manuel. In 2022 verscheen La Bande Mauve, deel 1 – uitgegeven in eigen beheer over de gecompliceerde geschiedenis van zijn Spaanse familie. Hij heeft het helaas niet kunnen afmaken.
La Bande Mauve door Manuel Perianez-Ginestà, verkrijgbaar bij o.a. Amazon.
De boeken van Marina Ginestà:
Les antipodes, 2014, 337 p., Barcelona, 1976, París, 2014 (Prix Fastenrath 1977)
D’autres viendront, 254 p., Barcelona, 1976, París, 2014 (Prix Salvador Seguí)
Lees ook het spanje3639.nu-artikel artikel over Marina Ginestà: https://www.spanje3639nu.nl/geschiedenis/maria-ginesta-en-het-verhaal-met-haags-staartje/
