Journalist en schrijver Carlos Hernández de Miguel is op 3 februari 2026 op 56-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een ziekte. Hij begon zijn carrière bij de televisiezender Antena 3 en was oorlogscorrespondent in landen als Afghanistan, Kosovo en Irak. De afgelopen jaren legde hij zich voornamelijk toe op onderzoek naar het recente verleden van Spanje en streed hij voor erkenning van de slachtoffers van de dictatuur. Hij schreef onder andere de boeken Los últimos españoles de Mauthausen en Los campos de concentración de Franco.

“De kampen maakten deel uit van een complexe terreurstrategie binnen een zeer breed ideologisch project om de politieke en morele cultuur van het Republikeinse Spanje te vernietigen. Dit cruciale onderwerp voor het herstel van het historisch geheugen in Spanje heeft in Carlos Hernández de Miguel zijn ideale chroniqueur gevonden. Hij biedt ons een pijnlijke maar noodzakelijke geschiedenis, gebaseerd op gedegen onderzoek en gepresenteerd in heldere taal, van het lijden dat Franco en zijn volgelingen duizenden Spanjaarden en hun families hebben aangedaan.”
_{De Britse historicus en hispanist Paul Preston over Hernández}

In Los últimos españoles de Mauthausen toonde Hernández aan dat Franco en zijn zwager, Ramón Serrano Suñer, rechtstreeks verantwoordelijk waren voor de moord op duizenden Spanjaarden, onder wie kinderen, door toedoen van Hitler. De journalist en schrijver legde uit dat het allemaal begon met het verhaal van zijn oudoom, Antonio Hernández, die in Mauthausen had gezeten.

Los campos de concentración de Franco is op zijn beurt een uitputtend onderzoek: het documenteert de geschiedenis van bijna 300 Franco-kampen waar aan het einde van de Burgeroorlog een half miljoen mensen vastzaten. Hij noemde de lijst van verdachte kampen in Bijlage II ‘Een onderwerp voor toekomstig onderzoek’.
De lijst uit Los campos de concentración staat op deze pagina.

Carlos Hernandéz liet een een tekst achter die na zijn dood op elDiario.es gepubliceerd moest worden.

Beste lezer, ik moet bekennen dat ik, voor het eerst sinds ik journalist ben, wou dat u mijn artikel niet aan het lezen was. Ik weet zeker dat u begrijpt waarom: als u het wel leest, betekent het dat ik niet meer in deze wereld ben… of in welke andere dan ook. Ik ben dood. Verdorie, het is moeilijk om dit te schrijven, maar het is waar. Ik ben dood, en ik wil niet weggaan zonder afscheid te nemen en nog een paar laatste gedachten met u te delen.

Meer over Hernandéz op elDiario.es